Οι Σπέτσες είναι ένα μικρό πευκόφυτο νησί στην ανατολική είσοδο του Αργολικού κόλπου, σε απόσταση 1,5 μιλίου από τις ακτές της Ερμιονίδας.
Στον οικισμό των Σπετσών, ο οποίος έχει κηρυχθεί ως παραδοσιακός, ζουν σήμερα 3.500 περίπου μόνιμοι κάτοικοι, που ασχολούνται κυρίως με τουριστικά επαγγέλματα αλλά και με τις οικοδομικές επιχειρήσεις και την αλιεία. Ο πληθυσμός το καλοκαίρι μαζί με τους χιλιάδες Αθηναίους που διατηρούν τη δεύτερη κατοικία τους στο νησί και τους τουρίστες ξεπερνά τις 20.000. Σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν ότι το νησί κατοικήθηκε από την Πρωτοελλαδική εποχή, περί το 2300 π.Χ. ενώ ευρήματα υπάρχουν και από την Υστεροβυζαντινή περίοδο καθώς και τα πρώτα βυζαντινά χρόνια. Η μεγάλη εμπορική και οικονομική ανάπτυξη έρχεται κατά τον 18ο αιώνα όπου οι Σπέτσες αναδείχτηκαν σε μια από τις τρεις μεγάλες ναυτικές δυνάμεις μαζί με την Ύδρα και τα Ψαρά. Οι Σπετσιώτες, από τους πρώτους που ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης του 1821, αγωνίστηκαν ηρωικά και κατεναυμάχησαν τον στόλο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πολλές φορές ενώ ανέδειξαν σημαντικότατες μορφές στον αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας όπως την Μπουμπουλίνα, τον Γιάννουζα, τον Κ. Μπαρμπάτση, τον Γ. Πάνου και άλλους.

Το νησί γνώρισε και πάλι ευημερία στα χρόνια του μεσοπολέμου, κυρίως χάρη στον εθνικό ευεργέτη Σωτήριο Ανάργυρο. Ο Ανάργυρος αγόρασε μια πολύ μεγάλη έκταση, την αναδάσωσε, κατασκεύασε το πρώτο υδραγωγείο του νησιού και το ξενοδοχείο «Ποσειδώνιο», αναδεικνύοντας έτσι το νησί σε τουριστικό θέρετρο. Η μεγαλύτερη προσφορά του ήταν η δημιουργία της Αναργυρείου και Κοργιαλενείου Σχολής Σπετσών που απετέλεσε ένα από τα καλύτερα πρότυπα σχολεία της Ελλάδας και μάλιστα με διεθνή εμβέλεια.

Οι Σπέτσες, στο μυθιστόρημά του John Fowles "ο Μάγος", αναφέρονται ως "Φράξος". Ο Φώουλς εμπνεύσθηκε την υπόθεση του βιβλίου του κατά την διάρκεια της θητείας του ως καθηγητή αγγλικών στη Σχολή. Η δε Σχολή αναφέρεται  ως "Lord Byron School".
 
Γράφει χαρακτηριστικά για το νησί:
 
H Φράξος βρισκόταν οκτώ ζαλιστικές ώρες με βαποράκι νότια από την Αθήνα, κάπου έξι μίλια από την Πελοπόννησο και στο κέντρο ενός τοπίου τόσου αξέχαστου όσο και η ίδια: στο βορρά και στη δύση, ένας μεγάλος βραχίονας βουνών, που στο τσιγκέλι του έστεκε το νησί, στην ανατολή ένα μακρινό με ομαλές κορυφές αρχιπέλαγος, στο νότο η γαλάζια έρημος του Αιγαίου που απλωνόταν ως την Κρήτη. Η Φράξος ήταν όμορφη. Δεν υπήρχε άλλο επίθετο: δεν ήταν απλώς συμπαθητική, γραφική, χαριτωμένη, ήταν απλά και αβίαστα όμορφη. Μου κόπηκε η ανάσα όταν την πρωτοείδα να πλέει κάτω από την Αφροδίτη σαν μεγαλόπρεπη μαύρη φάλαινα σε νυκτερινή θάλασσα από αμέθυστο, και ακόμα μου κόβεται η ανάσα όταν κλείνω τα μάτια και τη θυμάμαι τώρα.
 
Η ομορφιά της ήταν σπάνια ακόμα και για το Αιγαίο, γιατί οι λόφοι της ήταν σκεπασμένοι με πεύκα, μεσογειακά πεύκα, ελαφρά σαν φτερά φλώρου. Τα εννέα δέκατα του νησιού ήταν ακατοίκητα και ακαλλιέργητα, μόνο πεύκα, κολπίσκοι, ησυχία, θάλασσα. Μαζεμένη σε μια γωνιά, τη βορειοδυτική, η εντυπωσιακή ρυμοτομία κατάλευκων σπιτιών γύρω από δύο μικρά λιμάνια.